***

Za oknem minus dziesięć stopni, ale to już ostatnie mroźne tchnienie. Temperatura ma rosnąć aż do wiosennych notowań. Zatem w poniedziałek już uprzątnę wszystkie świąteczne dekoracje, choć je tak lubię. Może zostawię te neutralne, jak ostrosłup z gwiazdkami. Daje takie śliczne żółte, ciepłe  światło. I domek. W tym roku go kupiłam. Jest śliczny. Ceramiczny.

Leniuchowanie.

Za oknem prawdziwa zima. Taka, jaką pamiętam z dzieciństwa. Śnieg, mróz. W domu cieplutko, nastrojowo. Zapalone świece, latarenki. Pled i kubek gorącej herbaty. Do tego książka. Cudne leniuchowanie. Właśnie sobie na to pozwoliłam. Od czasu do czasu to jest niezbędne. Trzeba się zresetować, zwolnić, pobyć ze sobą, ot tak, zwyczajnie.

Śnieg.

Za oknem cudnie. Mróz minus dziesięć i delikatna śniegowa pierzynka. Delikatna, bo śniegu mało, ale od razu zrobiło się bardzo urokliwie. Od zawsze lubię jesień i zimę. Pamiętam zimy mojego dzieciństwa i wydaje mi się ,że zawsze był śnieg i mróz. Biegałam z koleżankami na sanki do parku. Była tam niewielka górka, a ile frajdy! Wracałam na kolację, wczesną kolację, bardzo zmarznięta. Pamiętam ból skostniałych z zimna stóp i spierzchniętą skórę dłoni. Rękawice potem mama suszyła przy piecu.

Mój wyprzedażowy maraton.

Miałam nie biegać po sklepach. Miałam. Jednak chęć "upolowania" czegoś atrakcyjnego zwyciężyła. Zaczęłam od "Home & You" i opuściłam sklep bardzo z siebie dumna. Obejrzałam wystawiony towar, nieraz nawet wzięłam coś tam  do rąk i... nie kupiwszy niczego opuściłam sklep. Stwierdziłam,że nie mam gdzie ustawić kolejnego świątecznego gadżetu, o przechowaniu na następny rok nie wspomnę. No to teraz mogłam pogalopować w stronę sklepów z odzieżą. Też narzuciłam sobie ostry reżim. Tylko to, co potrzebne! I znalazłam sweter. Cudny, dość długi, w kratkę. Mam już jeden taki, ale krótszy i w jaśniejszej tonacji, taki bardziej biało-czarny. Ten z kolei szarości i czerń. Nie mogłam się oprzeć. Oczywiście "upolowane" wylądowało na samym dnie szafy, by się za jakiś czas pojawić w garderobie jako "ten sprzed kilku lat" i "ty nigdy niczego nie pamiętasz, dobrze że znasz drogę do domu".

Zwyczajny dzień poświąteczny.

Mam kilka dni wytchnienia. Lubię ten czas między świętami a nowym rokiem. W domu nastrojowo, choinka, światełka, mnóstwo ozdób no i lodówka pełna, więc wiele czasu dla siebie. Za oknem minus pięć, a w domu cieplutko i miło. Postanowiłam upiec mięso, by było na zimno zamiast wędliny, no i sernik. Pierwsze już w brytfannie. Piecyk nastawiłam na 200 stopni i wstawiłam garnek do piekarnika. Produkty na sernik wyłożyłam w kuchni, by nabrały pokojowej temperatury i za godzinę wezmę się za ciasto. A potem to już tylko leniuchowanie! Mam kilka odłożonych "na później" książek do przeczytania, ze dwa nagrane filmy do obejrzenia i mnóstwo myśli nieokiełznanych, które też czekają na swoją kolej. Między pieczeniem mięsa i ciasta zajrzałam do łazienki. Przejrzałam się w lustrze. No tak, grzywka stanowczo za długa! Dzwonić do salonu? Teraz? Przed sylwestrowym szaleństwem? Chyba postradałam zmysły. Zmarnować tyle wolnego czasu na czekanie w kolejce u fryzjera?! Wzięłam nożyczki i.... grzywkę skróciłam sama! Reszta fryzury "obleci". 

Poświątecznie.

Święta za nami. Było spokojnie, ciepło, serdecznie. Tak jak lubię. Zdążyłam wszystko przygotować., mimo ogromnego strachu, że nie dam rady. Lubię klimat świąt. Taki sielsko-anielski, trochę kiczowaty. W pierwszy dzień świąt wzięliśmy psa i odbyliśmy podróż po cmentarzach. Wiem, wiem..pies, był jednak wyjątkowo spokojny, posłuszny. Zapaliliśmy znicze, zadumaliśmy się chwilę i wróciliśmy do domu. W wigilię tez byłam na cmentarzu. Jakoś tak mam, że kiedy już niemal wszystko ogarnę, jadę na cmentarz. Potem mogę spokojnie zająć się ostatnimi sprawami. Z reguły na godzinę, dwie przed kolacją mam już chwilę wytchnienia.

Przedświatecznie.

Siedzę zestresowana, bo coraz bliżej świąt, czas ucieka a ja mam wrażenie,że z niczym nie zdążę. Odbyłam szaleńczą gonitwę po sklepach, wykorzystałam internet i jakoś udało mi się zgromadzić upominki dla najbliższych. Dzisiaj je nawet ślicznie zapakowałam i poupychałam do szaf. Jak niespodzianka, to niespodzianka! Drzewko ma ponoć przybyć dzisiaj wieczorem. Najgorzej w sprawach kulinarnych. Co prawda bigos już wstawiłam  i upiekłam zrazy, ale to mnie nie uspokoiło. Muszę wziąć notes i zaplanować kolejne czynności. Tak będzie najlepiej. A potem działać zgodnie z planem.