Nocne czuwanie

Przebudziłam się około pierwszej. Koszmar. Jutro mam ciężki dzień. Powinnam być wypoczęta, a tu taki problem. Kręcę się w łóżku, próbuję zasnąć. Bezskutecznie. Jeszcze trochę i zacznie się kolejny dzień. Wyjadą pierwsze samochody. Ulice odżyją. Najpóźniej o 6.30 muszę wstać. Zostały więc niecałe trzy godziny. Ziewam,ale to nie przynosi snu. Oj, będzie ciężko dzisiaj!

Obudziłam się niespodziewanie wcześnie. A miałam leniuchować do południa. No cóż. Nie udało się. Jeszcze nie wstaję. Pod kołderką tak cieplutko. Za oknem zimno. Chyba muszę już zmienić buty na zimowe. Nie znoszę, jak mi marzną stopy. O 9.00 umówiłam się z przyjaciółką. Na siłownię. Godzinka dla ciała i dla ducha. Bieżnie obok siebie i godzinne ploteczki.

Poranek.

Za oknem zimno i mokro,ale w łóżku cieplutko i przyjemnie. Dodatkowa godzina przydała się jak najbardziej. Mogę spokojnie poleniuchować. Niedzielny poranek jest miły. Gorzej po południu,gdy czas pomyśleć o pracy. Wczoraj byliśmy na cmentarzu. To była druga wizyta przed świętem i ograniczyliśmy się do zagrabienia i uprzątnięcia liści. Zdążyliśmy przed ulewą. Nagrobki już wcześniej zostały umyte, więc pracy było mało. Pogoda nie sprzyjała i na cmentarzu było zdecydowanie mniej osób jak zwykle.Chyba muszę na jutro przygotować cieplejsze okrycia. Dotąd starczały lekkie kurtki,ale wczoraj jednak odczuwałam chłód.

Zimno i mokro. Pojechaliśmy dzisiaj na cmentarz,by znów zagrabić i zebrać liście. Nagrobki już wcześniej zostały umyte,więc dzisiaj tylko ostatnie prace porządkowe. Chyba trzeba będzie pojechać jeszcze raz w poniedziałek. Gdy wynieśliśmy się na cmentarz, lekko mżyło,ale potem rozpadało się mocno i zrobiło się zimno. Zmarzłam i teraz ratuję się gorącą herbatę z cytryną. Mam też ochotę na krótką drzemkę.A co! Nie będę sobie żałować. A co!

Jestem szczęśliwa.

Szczęście to jest tu i teraz. Budzę się szczęśliwa i szczęśliwa zasypiam. Szczęście to jest ten spokój we mnie, ta drobna umiejętność dostrzegania szczegółów, wspólne śniadanie, wspólne oglądanie telewizji,spacer. Nieczekanie na coś wielkiego,spektakularnego.

Ale brzydki poranek.

Ale leje. Leje i grzmi. No, w taką pogodę o siłowni nie ma mowy. Poleniuchuję z książką w łóżku. Umościłam sobie wygodne gniazdko i oddaję się lekturze.

Nad ranem.

Obudziłam się i nie mogę już zasnąć. Słucham, jak budzi się miasto. Świergot ptaków. Dość wyraźny. Potem odgłosy samochodów. Głównie słychać dostawcze. Raczej mam mocny sen i rzadko wsłuchuję się w odgłosy budzącego się miasta. Dziwi mnie spory hałas.