Z perspektywy łóżka...

Opatulona kołdrą, wsparta na poduszkach usiłuję zamknąć dzień. Niezbyt zresztą udany. Katar,ból gardła, kaszel przeplatane litrami gorącej wody z cytryną i lekami. Niby trochę lepiej. Z perspektywy łóżka świat złagodniał. Przestałam pędzić. To nawet miłe, kiedy człowiek doświadcza troski ze strony bliskich. I okazuje się,że kiedy zwalniam,nic się nie wali! B

No to jest, jak jest!

Nie wszystko układa się po mojej myśli, ale chyba nie ma co za bardzo narzekać. Za oknem słoneczko, cieplutko. Wczoraj wyprasowałam furę lnianego odzienia, więc jest się w co ubierać. Praca zawodowa jako tako „ogarnięta”, ze zdrowiem też jest nieźle, a jednak jestem jakaś taka, skwaszona. Cóż, bywa! Bo ja to chyba należę do tych, co to lubią mieć wszystko pod kontrolą, a jak nie jest to możliwe, to jest jak jest!

Szybko, coraz szybciej.

Czas biegnie jak szalony. Jeszcze niedawno był marzec, a tu, proszę, maj! Przejrzałam garderobę, zamieniłam większość odzieży na lżejszą. Słońca czekam. I ciepła. Żyję w jednym pędzie. Czytam już tylko przed zaśnięciem. Gotuję na kilka dni, zamrażam. Szaleństwo. Na nic nie starcza mi czasu. Wszystko robię powierzchownie, a ponieważ nie może to za bardzo dotyczyć sfery zawodowej, przenosi się na prywatną. Byle jakie sprzątanie, pospiesznie pranie, prasowanie raz w tygodniu i tylko tego, co naprawdę niezbędne, gotowanie w międzyczasie. Tak żyć nie można! Ale zwolnić też nie mogę. Ot, problem. 

Niemal wiosennie...

Okna zdążyłam umyć, kiedy na zewnątrz zapachniało wiosną. Od dwóch dni powrót zimy. Szaro, ponuro i śnieg z deszczem. Temperatury też niskie, oscylują wokoło zera. Za to w domu nieco wiosennie. Po umyciu okien zmieniłam dekoracje na wiosenno-świąteczne. Na razie tylko kilka elementów, ale klimat się wyraźnie ocieplił.

***

Za oknem minus dziesięć stopni, ale to już ostatnie mroźne tchnienie. Temperatura ma rosnąć aż do wiosennych notowań. Zatem w poniedziałek już uprzątnę wszystkie świąteczne dekoracje, choć je tak lubię. Może zostawię te neutralne, jak ostrosłup z gwiazdkami. Daje takie śliczne żółte, ciepłe  światło. I domek. W tym roku go kupiłam. Jest śliczny. Ceramiczny.

Leniuchowanie.

Za oknem prawdziwa zima. Taka, jaką pamiętam z dzieciństwa. Śnieg, mróz. W domu cieplutko, nastrojowo. Zapalone świece, latarenki. Pled i kubek gorącej herbaty. Do tego książka. Cudne leniuchowanie. Właśnie sobie na to pozwoliłam. Od czasu do czasu to jest niezbędne. Trzeba się zresetować, zwolnić, pobyć ze sobą, ot tak, zwyczajnie.

Śnieg.

Za oknem cudnie. Mróz minus dziesięć i delikatna śniegowa pierzynka. Delikatna, bo śniegu mało, ale od razu zrobiło się bardzo urokliwie. Od zawsze lubię jesień i zimę. Pamiętam zimy mojego dzieciństwa i wydaje mi się ,że zawsze był śnieg i mróz. Biegałam z koleżankami na sanki do parku. Była tam niewielka górka, a ile frajdy! Wracałam na kolację, wczesną kolację, bardzo zmarznięta. Pamiętam ból skostniałych z zimna stóp i spierzchniętą skórę dłoni. Rękawice potem mama suszyła przy piecu.